28 september 2008 De jonge jaren van Doe Maar 2 CD Box In het kader van de budgetserie 'De Jonge Jaren Van' komt er weer een verzamelcd uit van Doe Maar. Hieronder alvast het hoesje.
23 september 2008 Gratis plaatsen publiek in De Laatste Show. Op dinsdag 7 oktober 2008 zijn Henny Vrienten, Frank Boeijen
en Henk Hofstede bij ons te gast in De Laatste Show. Er zijn nog veel plaatsen beschikbaar voor publiek, en we zouden het fijn vinden als er ook fans konden bijzijn.
Mensen die de opname willen bijwonen, kunnen reserveren via:
Gewoon vermelden over welke opname het gaat en met hoeveel personen je wilt komen.
Gelieve ook adres en gsm-nummer te vermelden.
Opname op dinsdag 7 oktober, om 18u00,
Videohouse studio 6
Luchthavenlaan 31
1800 Vilvoorde
Afspraak om 18u00. We ontvangen iedereen met een drankje.
Om 18u15 wordt iedereen naar de studio begeleid en start de opname.
Omstreeks 20u staat het erop.
Wij sturen bij de bevestiging de nodige informatie op.
14 juli 2008 LP's van Doe Maar echte must voor Doe Maar Fan!
Op 2 juni schreven we al dat 3 albums van Doe Maar opnieuw op vinyl zouden worden uitgegeven. Eindelijk is het dan zover. Na wat vertraging in
de distributie, worden de albums nu verspreid naar de verkoopkanalen. De LP’s zijn van een zeer goede kwaliteit. Dit geldt voor het vinyl dat gebruikt
is - het is een extra dikke 180 grams kwaliteit -, maar ook wordt de LP
omhuld door een kartonnen inlay en is er aan ieder album een tekstblad toegevoegd.
Geluidskwaliteit en uitvoering:
SKUNK: de hoes is in de fel rose/groen kleur zoals we die graag zien bij SKUNK. Er zit een sticker op die aangeeft dat het album geremastered is. Ik heb er naar geluisterd en ik moet zeggen: wat een kwaliteit!. Het geluid is
echt perfect. De teksten zijn bijgevoegd en het label heeft een blauwe kleur.
Doris Day en andere stukken heeft de bekende cover, die we allemaal wel kennen. De voorkant van de LP-hoes is doorgetrokken in het tekstblad. Het label op de LP is rood en ook hier is de geluidskwaliteit uitmuntend te
noemen. Wederom zit er een sticker op die aangeeft dat het album geremastered is.
4US komt het dichtst bij het origineel. Natuurlijk is ook hier de geluids-kwaliteit uitstekend te noemen en beter dan het origineel. De gele inlay en
het tekstblad dat ook bij de eerste releases zaten zitten er weer bij. Het label lijkt op dat van het origineel (SKY-label: roze met de wolken), maar uiteraard zonder het SKY-symbool. De sticker die aangeeft dat het om de geremaster-
de versie gaat is op de voorkant van de hoes geplakt. Op de achterkant is op een subtiele manier aangegeven welke nummers op het album staan.
Lees ook het artikel van 2 juni <klik hier>.
14 juli
2008 Laatste geremasterde cd's nu in de winkels!
Nadat Skunk, Doris Day en andere stukken, 4US en de Lijf aan Lijf cd’s (inclusief boek) geremastered al verkrijgbaar waren bij de normale verkoopkanalen zoals Free Record Shop, Van Leest en Bol.com zijn nu ook
de albums Doe De Dub en het titelloze album van Doe Maar in de winkel verkrijgbaar, zo heeft een medewerker van Foreign Media Music vandaag bekend gemaakt. De cd’s hebben een uitmuntende geluidskwaliteit, omdat ze geremastered zijn vanaf
de originele analoge mastertapes. Een echte must
voor de Doe Maar liefhebber. De cd’s hebben niet de stickers waar geremastered op staat, maar zijn te herkennen aan de achterkant waarop duidelijk is vermeld dat het om de
nieuwe versies gaat.
13 juli 2008 Dankzij Danny Willems: Doe Maar: We zijn weer lekker aan het spelen
Op 13 juli zal het jeugdsentiment weer losbarsten. De passage van Doe Maar op Werchter Boutique betekent, als we Henny Vrienten en co mogen geloven, de start van een compleet nieuw hoofdstuk voor de groep. We spraken met de Nederlandse band over hun unieke vriendschap, het succes en censuur.
Door Peter Van Dyck
Op een lentedag staat Doe Maar op het grote podium in Werchter voor een nu nog lege wei. Om te wennen aan het idee dat ze hier straks, na twee dagen opwarmen in De Kuip in Rotterdam, Werchter Boutique mogen afsluiten. “Ik neem dadelijk een affiche mee naar huis”, lacht Henny Vrienten. “Daar gelooft niemand dat we hier na Crowded House en Santana spelen.”
De groep is hier uiteraard niet alleen om de indrukwekkende bühne te monsteren, ze komen ook praten over hun derde leven (hun eerste: de periode ’80-’84, hun tweede: in 2000). Mooi om te zien hoe tijdens de gemoedelijke babbel de verschillende persoonlijkheden van The Fab Four van de Lage Landen naar boven komen. Henny Vrienten (zang/bas) is de John Lennon van Doe Maar: ad rem en impulsief. Ernst Jansz (zang/toetsen) zou je een Paul McCartney kunnen noemen: een minzame sentimental fool. Jan Hendriks (gitaar) is George Harrison: een onderschatte figuur die tussen de ego’s van de twee frontmannen over het creatieve evenwicht waakt. En dan is er nog Jan Pijnenburg (drums). Net als Ringo Starr iemand die de ontstaansgeschiedenis van de succesformule niet van dichtbij meemaakte. Alsof hij zijn reputatie als buitenbeentje wou onderstrepen, emigreerde de roffelaar acht jaar geleden naar Spanje, waar hij nu een studio runt.
“Vroeger stonden er op de eerste rij tienermeisjes te gillen, nu staan er volwassen mannen te huilen.” Dixit Stewart Copeland, drummer van The Police. Herkenbaar?
Ernst Jansz: Bij ons is het ook helemaal anders. In 2000 stonden er plots jongens in de zaal. Stevig uit de kluiten gewassen jongens. Zeker de helft was mannelijk. Dat was vroeger ondenkbaar.
Jan Hendriks: Als er toen al jongens waren, dan stonden ze ergens achterin. Verdoken, zich te schamen.
Nog een citaat: “Ik begrijp niet dat iemand ooit een hit schrijft en zingt, en dat twintig jaar later nog staat te doen voor veertien overspannen huisvrouwen, als zwakke afspiegeling van wat het ooit is geweest.”
Henny Vrienten: Die is van mij. Dat ging over Dave Berry. Hij vulde zijn dagen met het zingen van zijn oude hit This Strange Effect in kleine zaaltje. Wij zullen nooit voor veertien overspannen huisvrouwen optreden, dat begrijp je wel. Al geef ik toe dat ik die uitspraak ook met enige zelfspot deed.
Was het dat pathetische beeld dat u lang tegenhield om weer met Doe Maar het podium op te kruipen? Voor 2000 waren immers al vele aanbiedingen voor een reünie geweest.
Vrienten: Dat klopt, ja.
En toch was u uiteindelijk de vurigste pleitbezorger van de reünie in 2000, omdat u vond dat het verhaal van Doe Maar nog niet af was.
Vrienten: Ik werd daar een grote voorstander van nadat we de groep Blof in Paradiso in Amsterdam covers van ons hadden zien spelen. Ik stond met mijn zonen in het publiek. Ook de rest van de groep was uitgenodigd. Toen ik zag hoe wild de mensen op ons repertoire reageerden, was dat een eyeopener voor me. Ik stond ervan versteld dat die liedjes nog zo erg leefden.
Jansz: Ik herinner me dat je je op een gegeven moment naar me omdraaide. “Dit kunnen wij véél beter”, fluisterde je.
Opnieuw bij elkaar komen, bood jullie de kans om een vervolg te breien aan iets wat in 1984 in mineur was geëindigd.
Vrienten: Het voelde in ’84 inderdaad als een nederlaag aan. We sloegen op de vlucht.
Jansz: Ik weet nog goed dat we het besluit om te stoppen heel bruusk namen. Toen ik het nieuws thuis aan mijn vriendin vertelde, reageerde die: “Als jullie het al niet kunnen redden samen, wie dan wel?” Een mooie reactie. Want inderdaad, we hingen sterk aan elkaar. Henny loopt trouwens al de hele dag te verkondigen dat we weer definitief samen zijn.
Vrienten: Dat is zo. Maar je moet mij nooit geloven. Ik meen wat ik zeg, maar een uur later kan ik er weer helemaal anders over denken. Zo zit ik in elkaar.
Na de split in ’84 hebben jullie allemaal voor een low-profilebestaan gekozen. Hadden jullie die anonimiteit nodig om af te kicken van het succes?
Jansz: Omdat het ons zwaar viel om steeds in het middelpunt van de belangstelling te staan, sloten we ons een tijd op. Het gekke is dat we in 2000 allemaal op hetzelfde moment het gevoel hadden: nu kunnen we weer in de schijnwerpers gaan staan.
Om nog even terug te komen op The Police: Stewart Copeland had vroeger op zijn drumvellen “fuck off, you cunt” staan, een sneer gericht aan Sting...
Vrienten: De reden waarom het bij ons in ’84 misliep, had niets met onderlinge spanningen te maken. Als je jong bent, ben je zo vurig dat het wel eens tot een clash komt, maar verwensingen naar mekaars hoofd slingeren, hebben we nooit gedaan.
Tegenwoordig staat er naar verluidt, “kiss me, you fool” op Copelands drumvellen. Waar ik uit afleid dat de relaties binnen The Police met de jaren geëvolueerd zijn. Is ook bij jullie het contact veranderd?
Jansz: Ik voel me tegenwoordig lekkerder in mijn vel. Ik kan meer mezelf zijn. Omdat ik vermoed dat dit voor iedereen in de groep opgaat, lijkt het mij dat we vandaag nog dichter bij elkaar staan.
Jan Pijnenburg: We hebben al zoveel samen meegemaakt. Dat maakt de weerstand groter. We kunnen tegen een stootje. Je mag alles over ons beweren, het kan ons niet raken.
Jansz: Naarmate ik ouder word, ga ik ook meer belang hechten aan vriendschap, zo merk ik.
Eerder zei u me dat u hoopte de kliek van Doe Maar tot je tachtigste samen te kunnen houden, om af en toe ergens akoestisch op te treden.
Hendriks: Toch niet akoestisch? Laat ons er zelfs op onze oude dag flink de beuk in gooien.
Jansz: Ik had toen het idee dat het kader waarin we tot ons tachtigste muziek konden maken, ver van ons vroegere imago moest staan. Nu we weer lekker aan het spelen zijn, moet ik mijn mening herzien. Ik denk dat wij met dit repertoire toch wel tot ons tachtigste uit de voeten kunnen. Al zullen we zeker tussendoor nog iets nieuws creëren.
Vrienten: We moeten dan wel enkele afspraken maken. Als er valse gebitten door de lucht beginnen te vliegen, dan moeten we er serieus over nadenken om ermee op te houden.
Voelden jullie ook toen Doe Maar officieel niet meer bestond een zekere verbondenheid?
Hendriks: Absoluut. Onze speciale band is nooit weggeweest.
Jansz: Als we nog eens met ons vieren afspraken, dan gebeurde er telkens iets met je. Alsof je even opgetild werd.
Krijgen sommige oude liedjes voor jullie nu een nieuwe betekenis?
Vrienten: Soms vragen we ons af of bepaalde liedjes nog kunnen. Je kunt niet meer met volle overtuiging sommige regels zingen die je schreef toen je dertig was. Die nummers gingen bijna allemaal over: een meisje willen hebben en die niet kunnen krijgen, of omgekeerd. Die fase in mijn leven is gelukkig voorbij. Je kunt niet blijven rennen. Maar omdat we van die liedjes houden en ze ons zoveel gebracht hebben, laten we ze toch het liefst intact. Vooral geen teksten veranderen. Ik zing nu dus niet: “Wel een beetje raar, bijna zestig jaar.” Bij enkele nummers moet je toch vaststellen: dat kan écht niet meer. En die vallen af.
Zoals?
Vrienten: Dat zeg ik niet.
Jansz: De sterke liedjes behouden op een of andere manier hun waarde. Al bekijk je ze nu vanuit een ander perspectief. Pa bijvoorbeeld heeft Henny geschreven toen zijn vader nog leefde. Nu die er niet meer is, krijgt dat voor hem toch een andere dimensie.
Vrienten: Een liedje is een momentopname. Vanaf het moment dat je het uitbrengt, is het ook niet meer van jou, maar wordt het publiek bezit. Wie geeft mij het recht om te gaan hakken in het collectieve bewustzijn? Ik beken dat ik moeite heb met Eén Nacht Alleen. Die smeekbede – laat me met rust, want ik wil een keertje alleen slapen – is al lang niet meer van toepassing. Toch hou ik van de geschiedenis van dat lied. Kunnen we, oldat er geen acute nucleaire dreiging meer is, De Bom niet meer spelen? Toch wel.
Jansz: Voor mij krijgt De Bom nu net een meerwaarde. Het draait in dat nummer niet om de atoombom, maar om het gevoel: ik wil de tijd hebben om jou beter te leren kennen. Die kern komt er nu sterker uit.
Jullie staan als headliner op een festival in Werchter. Dat was 25 jaar geleden ondenkbaar, omdat jullie toen niet serieus genoeg werden genomen. Op Pinkpop kregen jullie in 1983 appels naar jullie hoofd gesmeten.
Vrienten: Eindelijk gerechtigheid, zou ik zeggen. De kritiek op onze teksten heb ik bijvoorbeeld altijd volkomen onterecht gevonden. Ernst deed iets met onze taal wat nooit iemand eerder had gedaan: heel persoonlijke lyriek in popmuziek gieten. Ik wist ook niet wat ik hoorde in het begin, hoor.
Jansz: Toen ik Henny vroeg om bij de groep te komen, zei hij: “Die muziek vind ik leuk, maar die Nederlandse teksten!”
Vrienten: “Nu begrijpt iedereen meteen wat je zingt”, dat was mijn reactie. Plots moest je oppassen met wat je zei in liedjes. We hebben echt iets nieuws willen neerzetten, in directe spreektaal.
Jansz: Onze fans hadden daar heus wel wat aan omdat ze zich erin herkenden. We waren de eersten die over bepaalde dingen durfden te zingen in het Nederlands.
Vrienten: Er waren ouders die de plaat die hun kind had gekocht terug naar de winkel brachten. Omdat we bijvoorbeeld “je loopt je lul achterna” zongen.
Jansz: Een oom van me heeft zelfs van pure woede een album van ons in stukjes gestampt, om die reden.
De broer van een vriend van me, die leraar was, sprak destijds schande over Nederwiet. Propaganda voor druggebruik, dat was not done. Ik neem aan dat daar in Nederland niet zo zwaar aan getild werd.
Jansz: Niet echt, nee. Al waren er zeker mensen die het maat niets vonden.
De laatste jaren kregen bepaalde hiphoppers en cabaretiers zoveel tegenwind in Nederland dat ze het als ene bedreiging voor de vrije meningsuiting zagen. Is Nederland zoveel intoleranter geworden?
Pijnenburg: Ik woon al een jaar of acht in Spanje. Ik heb Nederland inderdaad erg zien veranderen. Elk jaar kom ik voor een week terug en dan heb ik de neiging veel tv te kijken en kranten te verslinden, om te peilen hoe de situatie is. De conclusie is dat Nederland me steeds minder bevalt. Langzamerhand schuift de maatschappij naar rechts op. Angst beheerst de samenleving.
Jansz: Gastmuzikant Joost Belinfante kwam onlangs naar een repetitie met een pet op die hij in Indonesië had gekocht. Hij vertelde dat hij met de nek werd aangekeken of zelfs botweg werd uitgescholden als hij met die pet over straat liep. Dat is heftig, toch?
Vrienten: We hebben nu zes christelijke ministers in de regering. Het gaat helemaal de verkeerde kant op met hen. Zij willen verbieden dat de evolutieleer nog op scholen wordt gedoceerd. Die mensen zijn gek.
Jansz: Destijds stoorden mensen zich eraan dat we woorden als lul of klaarkomen in de mond namen in liedjes. Als ik hoor wat bepaalde cabaretiers tegenwoordig soms uitkramen, dan denk ik toch wel eens: wat een walgelijke taal. Waarmee ik niet wile zeggen dat dit van hogerhand verboden moet worden, want dat gaat natuurlijk te ver.
Pijnenburg: Er zijn in ons land twee vooraanstaande mensen, Pim Fortuyn en Theo Van Gogh, vermoord omwille van wat ze te melden hadden. Dan kun je je gaan afvragen of mensen nog de kans krijgen om te zeggen wat ze denken. Dit is een enorme ommezwaai.
Bent u daarvoor gevlucht?
Pijnenburg: Dat speelde ongetwijfeld mee. Theo Van Gogh is zowat in mijn straat vermoord. Ik kende hem goed en had ook met hem samengewerkt. Zijn dood was toch wel een behoorlijke dreun voor me. Zoiets zet je aan het denken.
Jansz: De Bom was positief bedoeld, maar werd soms als doemdenken gepercipieerd. Kinderen werden er bang van. Je staat niet altijd stil bij je verantwoordelijkheid als songschrijver.
Hebben jullie ooit aan zelfcensuur gedaan? Jezelf ingehouden?
Vrienten: Ernst heeft mij gecensureerd. Ik had ooit de tekst: “Al ga ik op mijn kop staan / toch houdt zij haar broekje aan / wel mag ik haar kussen / maar nooit ertussen.” Heeft Ernst naar de prullenmand verwezen. Dus ja, we hebben onszelf behoed voor de ergste rampen.
We mogen op Werchter Boutique een authentiekere show verwachten dan bij de eerste reünie in 2000.
Jan Hendriks: We herontdekten liedjes die we zelfs tegen de split in 1984 niet meer spleeden, zoals Ruma Saja, Hé Hé en Er Verandert Niks. Van Klaar, het album uit 2000, brengen we nog slechts een drietal songs.
Acht jaar geleden bracht de grote bezetting het unieke Doe Maargeluid wat in het gedrang, zo vinden de heren nu. “Wij vieren vormen voortaan weer de kern”, stelt Ernst Jansz. Géén batterij blazers meer dus.
13 juli 2008
Website 1 dag offline door enorme belangstelling
De website doemaardeband.nl is afgelopen zaterdagavond uit de lucht
gegaan door de enorme belangstelling. Sinds 5 november 2007 is deze site online gegaan. Door het onverwachte bijeenkomen van de band na 8 jaar heeft de site de afgelopen maanden een vlucht genomen in bezoekers-
aantallen. De site van een Doe Maar fan mede mogelijk gemaakt door andere fans is gelukkig weer online. De site wordt tijdelijk ondergebracht bij de website
van Schuurman Parket uit Ede. Zodra er weer voldoende
bandbreedte beschikbaar is op het domein van doemaardeband.nl wordt
de site weer teruggezet.
1 juli 2008 Doe Maar net alsof niet voor de laatste x
“Wat leuk dat jullie er zijn en wat leuk dat wíj er weer zijn. Jullie zijn niets veranderd!” Hennie Vrienten moet er zelf om lachen als hij zijn publiek weer verwelkomt bij een concert van Doe Maar. Na zoveel jaren staan ze eindelijk op de planken van het mooiste muziekstadion van Nederland, De Kuip.
Novum was getuige van een uniek concert.
Na het afscheid in 1984, kwamen de heren in 1999 weer bij elkaar om de CD ‘Klaar’ op te nemen. Dat was de opmaat naar maar liefst zestien optredens in Ahoy. Liefst 175.000 fans zagen Doe Maar in het voormalige sportpaleis.
Ze kochten in grote getale de live-registratie ‘Hees van Ahoy’ en treurden allemaal toen de reünie daarna weer even snel afgelopen was. Anno 2008
wil Vrienten niet weten van een reünie, “we zijn heropgericht.”
Niemand die er rekening mee had gehouden dat Doe Maar in 2008 weer
op een podium zou staan. Ook de groep zelf niet. Maar als je de vier heren bij elkaar ziet – in de herfst van hun leven maar jong van hart – voel je
dat de genegenheid veel dieper gaat dan een gedeeld legendarisch verleden. De hysterie die de groep 25 jaar geleden omringde, is weggeëbd, maar de belangstelling voor Doe Maar is er na al die tijd niet minder op geworden. ‘Wat heb je aan status als de mensen na een concert ontevreden naar huis gaan?’
Door Bart Steenhaut / Foto Alex Vanhee
Henny Vrienten zit wat gitaar te spelen wanneer ik bij de groep binnenstap.
Ze zitten rond een tafeltje waarop een mapje met songteksten ligt en de sfeer
is gezellig, zonder de kneuterige connotatie van het woord. Er wordt
gelachen, gegiecheld en gegeten. Aan de manier waarop ze elkaars
antwoorden aanvullen, merk je dat ze door de jaren veel tijd met elkaar
hebben doorgebracht. Ze naderen de zestig, maar zien er een stuk jonger uit. En het vooruitzicht om weer samen muziek te maken heeft de kleine jongetjes die
nog altijd in hen schuilen weer wakker gemaakt. “Het is niet erg om wat
ouder te zijn, zolang we maar het gevoel hebben dat we er fysiek nog mee doorkunnen.”
Mijn eerste vraag is een vanzelfsprekende, vrees ik. Na jullie reünie in
2000 was het een uitgemaakte zaak dat het verhaal van Doe Maar was afgerond. Waarom zijn jullie op die beslissing teruggekomen?
Vrienten: “Omdat men het ons gevraagd heeft. Eerst hebben Ernst, Jan Hendriks en ik een beetje met zijn drieën zitten pielen, en nadien belden we
de andere Jan (Pijnenburg, BS), die in Spanje woont. Met hem erbij zijn we naar mijn studio getrokken en na tien minuten samenspelen paste alles weer
als een oude handschoen. En was het een uitgemaakte zaak daty we het nog konden. Want dat was natuurlijk wel de voorwaarde. Er mocht geen kraakje
in zitten.”
Hoe rekbaar is deze nieuwe reunie?
Vrienten: “Even voor de duidelijkheid: dit is geen reünie en ook geen come-back. We zijn heropgericht. Doe Maar bestaat weer als band. En we willen gewoon weer samen muziek maken. Omdat we dat lmeuk vinden. Er komt ook een nieuwe plaat, maar niet nu. Alles op zijn tijd. Die plaat kunnen we
dan Klaarder noemen. De titel van onze afscheidsplaat is altijd verkeerd begrepen. Klaar is het Oud-Hollandse woord voor ‘helder’. Clear. Terwijl iedereen dacht dat we daarmee wilden zeggen dat ons verhaal verteld was.”
Jansz: (plagerig) Oei. Dan heb ik dat ook altijd verkeerd begrepen. Ik dacht ook dat het er toen opzat. Maar we hebben nu veel meer plezier dan vroeger. Het gaat gemakkelijker en we zijn veel beter op elkaar afgestemd. Ook als mensen, trouwens.”
Vrienten: “Vergelijk het eens met een huwelijk dat vijftig jaar standhoudt. Na zoveel tijd weet je dat, wanneer ze haar lepeltje zo neerlegt,ze meteen daarna zal opstaan om een suikerklontje te nemen. Ik ken deze heren hier zo goed
dat ik weet waar ze gevoelig voor zijn. Dus die dingen ga ik uit de weg. Ik
ben ervan overtuigd dat het andersom ook zo werkt.”
Henny, Ernst heeft me jaren geleden al gezegd dat hij Doe Maar ooit nog wel iets samen zag doen. Maar toen ik je dat een tijdje terug vertelde, keek jij daar heel vreemd van op.
Vrienten: “Ja, dat herinner ik me nog. Alleen: ik ben zowat de
inconsequentste man ter wereld. Dat soort vragen moet je mij dus niet
stellen. Ik ben het type dat vandaag met een grote stelligheid iets kan
beweren om de dag nadien precies het omgekeerde te doen.”
Speelde jullie leeftijd een rol in de beslissing om Doe Maar weer bij elkaar te brengen? Ik bedoel maar: als zeventigers kunnen jullie moeilijk nog samen op dat podium gaan staan.
Hendriks: “Dat zijn we anders wel van plan.”
Vrienten: “Eigenlijk is muziek maken een jongensvak, maar als je het appeal van een popgroep even wegdenkt en alleen de muziek in beschouwing neemt, kan het ook op onze leeftijd nog. Zolang we goed spelen en nieuwe noten blijven bedenken zie ik geen bezwaar.”
Jansz: “Ik kan me voorstellen dat we niet tot ons tachtigste dezelfde liedjes blijven zingen. Maar misschien ook wel. Dat zijn we nu aan het uitzoeken.
Dit keer hebben we de ambitie om tot ons tachtigste door te gaan.”
Denk je dat je het moment zult herkennen waarop het pathetisch wordt?
Jansz: “Dat vóél je gewoon.”
Vrienten: “Er zijn wel een aantal voorwaarden aan verbonden, vind ik. Ik wil bijvoorbeeld niet het podium opgedragen worden. En alles aan mijn lijf moet nog vastzitten. Anders houdt het op. Ik wil geen roadie die erop toeziet dat mijn toupet vast blijft zitten.”
Jansz: “Meen je dat? Ik zag hoe die oude Cubanen van de Buena Vista Social Club met hun wandelstokken het podium kwamen opgemankt, maar toen de muziek begon, stonden ze weer te swingen alsof ze twintig waren. Dat vond ik heel ontroerend. Ramses Shaffy moet inmiddels ook op zijn krukje worden geholpen, maar als hij zingt, klinkt het nog altijd waanzinnig.”
Vrienten: “Wel, daar ligt de grnes voor mij: ik wil niet geholpen moeten worden. Popmuziek en hulp gaan niet samen.”
Zijn er liedjes die inmiddels een andere betekenis hebben gekregen dan
toen jullie ze als jonge dertigers schreven?
Jansz: “Meer dan één zelfs. ‘Akelige situatie’ is een goed voorbeeld. Dat heb ik geschreven omdat ik vroeger te schuchter was om een meisje aan te spreken. Vandaag ben ik er gewoon te oud voor. Niet dat ik jou illusies wil ontnemen, maar er komt een tijd dat het als oude man ongepast wordt om
naar vrouwen te lonken. Dan houdt het op. Ik geloof dat Henny nu
ook anders tegen ‘Pa’ aankijkt dan toen hij dat vijfentwintig jaar geleden schreef. Toen leefde zijn vader nog, nu is hij dood. Daardoor heeft dat nummer nog aan diepgang gewonnen.”
‘Pa’ is vandaag nog altijd een van jullie bekendste nummers. Waarom
heb je dat destijds geschreven?
Vrienten: “Omdat ik in mijn jeugd een zeer stroeve relatie had met mijn vader. Hij was een traditionele, strenge man. Een boerenzoon. Hij wist niets van het leven en al helemaal niet van het muzikantenleven dat ik wilde leiden. Het contact verliep dus moeizaam. Maar naarmate hij ouder werd, zag ik hem evolueren tot een andere, veel aardigere man. Hij kreeg in de gaten dat het
toch wel goed zou komen met zijn jongen. Toen was Doe Maar al even gepasseerd. (lacht) Daarom heb ik dat nummer ook rechtstreeks op hem gericht geschreven. ‘Zoals je daar nu zit/ Je haren bijna wit/ De rimpels op
je handen/ Zo vriendelijk en zacht/ Wie had dat ooit gedacht/ Je bent zoveel veranderd.’ Hij was een man van weinig woorden en hij heeft me nooit
gezegd wat hij van dat nummer vond. We hadden een non-verbale communicatie. Maar ik denk wel dat hij trots op me was.”
Roept dat nummer andere emoties op nu je vader overleden is?
Vrienten: “Ja. Ik vóél wat als ik het zing, terwijl ik daar doorgaans net een grote tegenstander van ben. Het is belangrijk dat het publiek voelt wat het
liedje wil overbrengen, maar als zanger en muzikant moet je gewoon je ding doen.”
Dat klinkt wel erg koel. Afstandelijk zelfs.
Vrienten: “Misschien, maar je mag niet vergeten dat een liedje heel vaak zichzelf schrijft. Je neemt je voor iets over je pa te zeggen en voor je het
weet, staat er vanuit het niets een tekst op papier. Dat heb je zelf niet in de hand.”
Jansz: “Meer nog: het is mijn ervaring dat de mooiste nummers haast altijd
op die manier ontstaan. Achteraf sta je dan een beetje verdwaasd te kijken naar wat je gemaakt hebt.”
Vrienten: “Bij mij is het eerder: heb ik dat nummer écht bij elkaar gejat?
(lacht)” Niet dat het toen opviel, maar achteraf bekeken is 4US, dat verscheen op
het hoogtepunt van de Doe Maarhysterie, een zeer sombere plaat. ‘Doe maar net alsof’ is een politiek nummer, maar het had ook over jullie situatie kunnen gaan: je ziet in je krantje dat het allemaal uit de hand loopt.
Vrienten: “Die plaat is ontstaan uit een soort schuldgevoel. Wij zijn nooit
een politieke band geweest, maar 4US was een soort rehabilitatieplaat voor
mij. Ik was het beu om voor een dom blondje versleten te worden, wilde
laten zien dat ik kon nadenken en ook politiek bewuste liedjes in de vingers had. In eeerste instantie was Doe Maar een groep met geflipte hippies die
voor generatiegenoten speelden. We stonden in clubs voor dertigers die met een flinke joint tussen de lippen op onze muziek stonden te dansen. Maar
toen kwamen de hits en zagen we ons publiek haast van de ene dag op de andere een halve meter kleiner worden. We zongen ook altijd voor mensen
van onze leeftijd, maar er stonden alleen maar jonge tienermeisjes voor het podium.
4US was daar een reactie op.”
Jansz: “Ik zag dat anders. De toon van de nummers werd almaar somberder. Zwartgallig zelfs. Maar voor mij maakte dat deel uit van onze evolutie. We schreven gewoon over wat we meemaakten.”
Was het aanpassen om als dertigers plots tieneridolen te worden?
Vrienten: “Dat is een understatement.”
Jansz: “Ik speelde voordien in CCC, een groep die in Nederland nooit echt populair was. Maar toen we in Denemarken op tournee gingen, stonden er plots meisjes voor het podium die me ondubbelzinnig begonne te versieren.
We werden er gevierd als popsterren, maar ik schreef toen al in mijn
dagboek dat ik me veel te oud voelde om een tieneridool te zijn. Ik was éénentwintig en popsterretje spelen leek me meer iets voor jongetjes. Alleen: als ik nu die oude foto’s van Doe Maar bekijk, besef ik dat we toen ook nog jongetjes waren.”
Op die oude beelden zien jullie er vooral heel zelfverzekerd uit. Alsof jullie de waarheid in pacht hadden. Dat is er inmiddels wel wat af.
Jansz: “Dat heeft met wijsheid te maken, denk ik. Hoe meer je weet, hoe
meer je beseft dat je helemaal niéts weet. Dat is inherent aan het leven.”
Vrienten: “Als ik naar onze oude liedjes luister, denk ik ook vaak: ‘Mán, wat sta je daar te schreeuwen alsof je gelijk hebt.’ Inmiddels zijn we oud genoeg om ook de achterkant van dat gelijk te zien. We hebben de nuance ontdekt. Toen was daar geen sprake van, riep ik met luide stem dat ze van mij was.”
Krijg je dat soort nummers vandaag nog vlot over je lippen?
Vrienten: “Dat is een probleem, maar daar moet je je over kunnen zetten. Natuurlijk klinkt het eigenaardig om als man van bijna zestig ‘Wel een beetje raar/32 jaar’ te zingen. Maar je moet die liedjes bekijken als wat ze zijn en
wat ze veroorzaakt hebben. Dus gaan we die met veel liefde en respect
zingen. Al blijft het soms toch een beetje slikken. Die meisjesnamen in ‘1 Nacht Alleen’ bijvoorbeeld. Sylvia, Jeanette, Natalie en Fien. Daar is nu natuurlijk al lang geen sprake meer van.”
Jansz: “Ik heb vroeger ook wel een paar nummers gemaakt die ik nu niet
meer uit mijn strot zou krijgen, terwijl ik die toen toch met veel overtuiging gebracht heb. Maar over het algemeen ben ik best trots op ons repertoire.”
Hoe anders zijn jullie als songschrijvers?
Jansz: “Vroeger zou ik eender wat hebben gezongen. Nu ben ik veel kritischer, sleutel ik soms jarenaan een tekst. Maar als ik Henny’s nieuwe nummers hoor, stel ik vast dat we heel erg naar elkaar toe zijn gegroeid.”
Vrienten: “Ik ben dat sarcastische, dat ironische kwijt. En ik vind het niet
leuk meer om nog louter over mezelf te zingen. Al die liedjes van vroeger,
dat was allemaal lyriek. Geschreven in de eerste persoon enkelvoud. En het ging altijd over de liefde. Nu maak ik verhalen over situaties waar ik niet noodzakelijk zelf iets mee te maken heb.”
Heb je een verklaring voor al die songschrijvers die zich tegenwoordig op
de literatuur werpen? Jouw liefde voor lezen is genoegzaam bekend en
zowel Rick de Leeuw, Thé Lau, Frank Boeijen als Ernst hebben inmiddels boeken geschreven.
Vrienten: “De stap van een liedje schrijven naar een boek is niet zo groot.
Het zijn muzen die dicht tegen elkaar liggen. Muziek en literatuur hebben
elkaar altijd al gevoed. Bovendien: naarmate je ouder wordt, heb je ook meer tijd om boeken te lezen. Vroeger wilde je alleen maar neuken. Toen lagen de boeken onder het bed. Nu liggen ze erin.”
Jansz: “Er is ooit een thesis geschreven over Doe Maar waarin het werk van Bredero als vergelijkend materiaal werd gebezigd. Het ging erom dat literatuur in het nu moet leven en de plicht heeft om dicht bij de mensen te staan. En de stelling was dat popmuziek die functie heeft overgenomen. De literatuur zoals die vandaag geschreven wordt, is vrij statisch terwijl songs –en dan vooral
rap en hiphop- een levende vorm van literatuur zijn. Dat vond ik een interessante invalshoek. Zelf had ik ons nooit op die manier bekeken. In mijn hoofd was Doe Maar gewoon een leuk bandje.”
Hoe bewust zijn jullie je van de status die Doe Maar heeft? In de hoofden van een hele generatie zijn jullie de Nederlandstalige Beatles.
Massahysterie inbegrepen.
Vrienten: “(ontwijkend) Wat héb je daaraan, aan zo’n status? Mij zegt het in ieder geval niks. Ik hecht veel meer belang aan de kracht van de laatste noot. Als je die hebt gespeeld en de mensen gaan naar huis met het idee dat Doe Maar godverdomme toch een goeie band was, dan is die status wat waard. Maar als ze teleurgesteld naar huis gaan, helpte het je niet vooruit. Dan sta je daar met je status. Voor mij draait het louter om wat de mensen denken.”
Pijnenburg: “We staan –in tegenstelling tot Frans Bauer en Johan Cruijf- nog niet in het museum van Madame Tussauds. Dat zijn de échte groten. In vergelijking met hen stelt Doe Maar niet zoveel voor.”
Nu valt nog meer dan vroeger op hoe taboedoorbrekend het taalgebruik in jullie nummers was. ‘Je loopt je lul achterna’, ‘moedelood trek ik me af’. Dat durfden zelfs de punks niet.
Vrienten: “Kan dat eigenlijk tegelijkertijd? Je lul achterna lopen én je moedeloos aftrekken?”
Jansz: “Nou, jij liep je lul achterna en ik trok me moedeloos af. (Pijnenburg
en Hendriks plooien dubbel, BS) We hadden op onze eerste elpee ook nog
een punknummer staan dat ‘Wees niet bang voor mijn lul’ heette.”
Vrienten: “Of ook: (zingt) ‘Geef ‘m niet altijd zijn zin/hij hoeft er echt niet altijd in.’ Nog steeds helemaal mee eens, overigens.”
Jansz: “Dat maakte indruk omdat het in het Nederlands was. We schaamden ons daar ook niet voor. Nog altijd niet. Je moet alles gewoon bij de naam kunnen noemen. Was Doe Maar een Amerikaanse groep geweest, dan
hadden zo’n censuurstickertje opgekleefd gekregen.”
Hendriks: “Dat is ons toch ooit overkomen? Op die eerste plaat stond onze toenmalige bassist frontaal naakt op de hoes. Als een potloodventer, zeg
maar. Dat kon niet, dus werd er in de winkels een sticker over zijn lid geplakt.”
Wat frappeert jullie het meest wanneer er nog eens een oud televisiefragment van Doe Maar wordt uitgezonden?
Vrienten: “In de eerste plaats: hoe góéd we toen wel waren. Live klonken
we als een geoliede machine. Het is me al overkomen dat ik in de huiskamer een boek zit te lezen terwijl ze in een of ander programma een stukje Doe
Maar laten zien, en dan besef ik pas een halve minuut later dat ik die magere spriet met die opgefokte ogen ben. Voor mij is die jongere versie van mezelf echt een alien geworden.”
Jansz: “meen je dat?”
Vrienten: “Ja. Ik ben nu veel meer mezelf dan vroeger. We zagen er ook
heel opgefokt uit, toen.”
Jansz: “Jij wel. Het eerste wat je deed toen je bij de groep kwam, was me
naar de kapper sturen.”
Het duurde niet lang of er waren twee kampen in jullie publiek. De ene helft kwam voor Ernst, de andere voor Henny.
Pijnenburg: “Ik denk dat we er de humor wel van inzagen dat die meiden in katzwijm vielen voor volwassen mannen.”
Hendriks: “Al was het toch surrealistisch om te zien hoe ze bij elk optreden hun keel schor schreeuwden. Ze maakten meer lawaai dan wij. Al ging op de duur ook dat wennen.”
Kun je wennen aan hysterie? Aan flauwvallende meisjes voor je voeten,
Jansz: “Ja. Het is als een kikker die je in een pan zet. Als je er heet water in giet, springt hij meteen weg. Maar zet hem in koud water dat beetje bij beetje wordt opgewarmd en hij blijft zitten tot hij helemaal gekookt is. Zo is het ons ook vergaan. Je went aan de achterlijkste dingen.”
Vlak voor het afscheidsconcert in 1984 werden jullie geïnterviewd voor televisie. Henny zei toen: ‘Als ik ooit weer een groep begin, wat nog heel lang zal duren, zou ik dat alleen maar met deze drie heren kunnen.’ Alsof je toen al wist dat Doe Maar ooit opnieuw zou worden opgericht.
Jansz: “Heeft hij dat letterlijk zo gezegd? Dat is griezelig, man.”
Vrienten: “Nochtans: ik heb heel lang geroepen dat ik me met hand en tand tegen een Doe Maarreünie zou verzetten. Uit angst dat het weer een
mediahype zou worden. En toen we in 2000 opnieuw samenkwamen, wérd het dat ook. Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik toen zelf stond te kijken van de belangstelling voor de groep. Anderzijds: iedereen weet dat we destijds niet omwille van elkaar zijn gesplit. We waren het wel vaak niet eens met elkaar, maar in tegenstelling tot wat je bij andere bands ziet, is het nooit
zo uit de hand gelopen dat we elkaar op de duur kapot konden schieten.”
Hoe zwaar was de afkickperiode na de split?
Vrienten: “Dat was best heftig, herinner ik me.”
Pijnenburg: “We waren in de eerste plaats opgelucht dat de hele heisa achter de rug was. Op een dag suggereerde Henny dat we ook gewoon konden stoppen en dat leek ons allemaal een uitstekend idee. In een poep en een
scheet was het beslist. En ’s avonds zat het nieuws al op het
televisiejournaal.”
Heb je je wel eens afgevraagd wat de combinatie van jullie vieren zo bijzonder maakt? Drie vierde van de groep heeft een tijdje terug nog met Boudewijn de Groot op het podium gestaan en niemand maakte daar
drukte over.
Vrienten: “Dat is waar, al vonden wij toch dat het heel speciaal aanvoelde
met ons drieën. De magie was er weer, ook al stonden de gitaren verschrikkelijk vals en waren er nauwelijks repetities aan te pas gekomen.
We hebben onderling ooit de afspraak gemaakt dat we nooit met z’n drieën iets zouden ondernemen omdat de vierde zich anders uitgesloten zou voelen. Maar daar hebben we ons tijdens die tournee met Boudewijn dus niet aan gehouden.”
Pijnenburg: “Ik heb dat nooit geweten, trouwens.”
Hendriks: “(lacht) En wij wisten dat jij niet op de hoogte was, dus konden
we stiekem onze gang gaan.”
Henny, na de eerste split van Doe Maar heb je twintig jaar lang bewezen
dat je ook als megaster compleet uit het vizier van de media kunt verdwijnen. Maar de laatste tijd krijg ik de indruk dat je er toch weer van geniet om af en toe je hoofd te laten zien. Straks komt er zelfs een lange tournee met Henk Hofstede en Frank Boeijen aan.
Vrienten: “Ik had gewoon besloten dat ik in het jaar van mijn zestigste verjaardag zoveel mogelijk wilde spelen. En ik ben zo verwend dat als ik iets wil dat ook gebeurt. (lacht)
Jullie sluiten straks Werchter Boutique af na Crowded House en de legendarische Santana. Heeft Doe Maar inmiddels het respect verworven
dat jullie vroeger door nogal wat ‘ernstige’ muziekliefhebbers werd
ontzegd? Ik herinner me dat Doe Maar op Pinkpop ooit met appels werd bekogeld.
Vrienten: “Het respect is er inmiddels, dat is waar. Het idee dat wat we daar vroeger stonden te doen uiteindelijk toch iets te betekenen had, geeft ontzettend veel voldoening. Toen waren we daar niet mee bezig. We waren toen al mannen, maar wel late mannen. Een beetje kinderachtig zelfs. En we waren overal onzeker over.”
Jansz: “Ik niet.”
Vrienten: “Ik wel. Ik was onzeker over alles. Nu heb ik vrede met wie ik ben. Daar maak ik me geen zorgen meer over.”
Ten slotte: wat vinden jullie kinderen ervan dat ze een vader hebben voor wie de hysterische meisjes jarenlang in de rij gingen staan?
Jansz: “Mijn kinderen moeten al die beelden nog zien. Tot nog toe zijn ze er nooit echt in geïnteresseerd geweest. En dat is goed zo. Ik heb ze altijd een beetje voor mijn bekendheid willen afschermen.”
Hendriks: “De mijne ook niet. Mijn oudste is geboren in de periode dat we net met Doe Maar begonnen. Hij was vier toen de hele heisa uitbrak. Ik had hem vaak mee toen we optraden en dan lag hij in de speaker te slapen. Die vond al die drukte dus al gauw normaal .”
Vrienten: “Ik heb twee zonen én een dochter en ze maken allemaal muziek.
En ze zijn alledrie beter dan ik.”
Op zondag 13 juli is Doe Maar topact op Werchter Boutique. Voordien verschijnt bij uitgeverij In De Knipscheer het fotoboek Doe Maar – Lijf Aan Lijf, aangevuld met de gelijknamige live-cd.
bron: Belgische krant De Morgen Met dank aan Danny Willems.
3 juli 2008 Doe Maar: Tot het hart niet meer kan breken.
Ter voorbereiding van enkele grote concerten volgende week, onder andere in Werchter, gaf het heropgerichte Doe Maar (***) de voorbije dagen in alle discretie vier kleinschalige try-outs. Het laatste, dinsdagavond in Amsterdam, gaf alvast aan dat de leeftijd het uithoudingsvermogen niet heeft aangetast.
Op 10 en 12 juli geeft Doe Maar twee optredens in de Rotterdamse Kuip waarvoor de honderdduizend beschikbare tickets haast onmiddellijk waren uitverkocht. De dag nadien sluit de populairste groep die Nederland ooit gehad heeft bij ons de eerste editie van Werchter Boutique af. En ze staan op scherp.
Na een set van twee uur en twintig minuten rondden Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg de set af met de belofte er nooit meer mee op te houden. Na de reünie in 2000, en de bijbehorende cd die nochtans ondubbelzinnig Klaar werd genoemd, was dat goed nieuws. Er was ook weinig reden om opnieuw uit elkaar te gaan, want Doe Maar liet in de Heineken Music Hall een frisse indruk na en bovendien konden de vier niet verbergen dat ze er zichtbaar plezier aan beleefden om weer samen op het podium te staan. Je zag het aan de blikken die ze uitwisselden, aan de gelukzalige glimlach waarmee ze een solo afwerkten en aan de hartelijke manier waarop ze ook hun gastmuzikanten een plek in de schijnwerpers gunden.
'Doe maar net alsof', het nummer waarmee de optredens 25 jaar geleden ook al werd aangesneden, gaf meteen aan dat de groep flink gerepeteerd had. De bas van zanger Henny Vrienten zinderde na tot in het diepste van je tenen en ook de rest van de band speelde strak als een gehechte wonde. Ernst Jansz - dat hese in zijn stem was gelukkig bewaard gebleven - stond als een jong veulen achter zijn keyboard te springen en Pijnenburg drumde krachtig en zonder franjes.
De jachtige ska van 'Radeloos' duwde het optreden in een hogere versnelling en 'Okee' werd door de inmiddels volwassen tienermeisjes van vroeger nog net zo luidruchtig meegekeeld. En over meekelen gesproken: in tegenstelling tot de vorige tournee maakt dit keer ook ook Joost Belinfante deel uit van de groep, wat betekende dat de songs niet alleen met getoeter werden opgesmukt, maar ook het door hem vertelde 'Nederwiet' op het programma stond. Het nummer werd - ironisch genoeg op de dag dat een algemeen rookverbod van kracht werd - gescandeerd met het soort overgave die je eerder bij patriotten voor het nationaal volkslied verwacht.
Tussendoor speelde de groep haast alles waar je op kon hopen. Er waren de hits, uiteraard, met 'De bom', 'Pa' en het tot aan de bissen opgespaarde 'Sinds 1 dag of 2' als meest in het oor springende uitschieters. '1 nacht alleen' (waar de meisjesnamen net zoals bij Dylans legendarische 'Subterranean Homesick Blues'-clipje op witte pancartes werden geschreven) kreeg een zucht melodica mee en het meisje voor wie destijds 'Belle Hélène' werd geschreven bleek zich volgens Jansz ook echt in het publiek te vinden.
Naast de hits ook obscuurder werk als 'Hé Hé' en 'Er verandert niks' uit de vergeten debuutelpee, het instrumentale 'Winnetoe' én een speelse versie van 'Alles doet het nog' een van de weinige passages uit de reünieplaat.
Zoals gezegd: de groep stond op scherp en muzikaal heeft Doe Maar wellicht nooit beter geklonken. Alleen bleek de set - 27 nummers! - wat te lang om de aandacht al die tijd vast te houden. Sommige songs werden langer gerokken dan goed voor ze was en hoewel de gasten op viool en trompet virtuoos musiceerden, haalden ze met hun solo's de vaart uit de set.
Daardoor duurde het even voor het optreden weer op kruissnelheid raakte, maar met het uitstekende 'Je loopt je lul achterna', een nummer dat van The Police had kunnen zijn, was het weer raak. En opnieuw kon je niet anders dan het vreemd vinden dat een groep die op zo'n expliciete manier over het leven van dertigers schreef destijds zelfs bij kinderen razend populair was. Diezelfde mannen, bijna zestigers, kropen dicht bij elkaar voor een bisronde voor een kwetsbaar gespeeld 'Bij elkaar'. Waarin de vier vrienden voor het leven bezwoeren dat ze samen zouden blijven "tot het hart niet meer kan breken". Hopelijk worden ze honderd. (Bart Steenhaut) bron: DeMorgen.be
30 juni 2008 Doe Maar draait alvast warm.
"Het geld was op", luidde het commentaar van de heren van Doe Maar op
de vraag waarom zij weer bij elkaar komen voor twee grote stadionconcerten. Maar waarom alleen maar even snel geld opstrijken zonder te genieten van
het pure livegevoel? Geen première zonder generale repetitie, dus draait de band ook warm in enkele clubs in het land. Daarbij kan 'hometown' Tilburg natuurlijk niet ontbreken.
Op het terrein waar popcenteum 013 staat, heeft zich vroeger zelfs de
eerste repetitieruimte van de band bevonden. Op verzoek van bandleider
Henny Vrienten zou hoe dan ook een van de try-outshows in de poptempel
van het Zuiden plaatsvinden. Gedurende het optreden wordt de connectie
met de stad dan ook fijntjes duidelijk gemaakt. Voorafgaand aan enkele nummers laat Vrienten weten dat zijn leven in de stad een bron van
inspiratie voor het schrijven van vele nummers is geweest.
Zo vertelt hij dat 'het leuke tentje' uit 'Doris Day' het niet meer bestaande
'De Spoel' betreft, dat 'Pa' gaat over de moeilijke periode die hij met zijn
vader in Tilburg heeft meegemaakt, en 'Nachtzuster' over een verblijf in
het plaatselijke Elizabeth Ziekenhuis.
Het publiek - bestaande uit veelal veertigers - dat het optreden als een
gezellig avondje uit lijkt te beschouwen, vindt het allemaal wel best en
slikt alles voor zoete koek. Wellicht zijn de snel opvolgende hits hier debet
aan, want zelfs het bar slechte geluid aan het begin van de set lijkt men
voor lief te nemen. Maar aan de uitvoering lijkt deze avond echter weinig
af te dingen.
Soms kan musiceren er ook zo gemakkelijk uitzien. En daar geeft
Doe Maar deze avond, zonder echt vol gas te geven, blijk van. Het recept
is simpel: neem een groep gerenommeerde artiesten. Laat ze bouwen op
een avondje met werkelijk alle bekende nummers, zoals je dat van de
grootste Nederlandstalige band ooit verwacht. Laat ze wat verhalen
vertellen. Laat ze wat grappen maken. Laat ze vervolgens na ruim twee
uur het podium verlaten. En laat ze ervoor zorgen dat iedere toeschouwer zonder het 'Is dit alles?-gevoel' de zaal verlaat. Klaargestoomd voor de stadions? Zonder twijfel.
bron:KINDAMUZIK.net copyright foto:Ronnie Heidanus
29 juni 2008 Doe Maar nog lang niet klaar!
Meer dan 24 jaar geleden was Doe Maar voor het laatst te zien in Brabant. Toen tijdens de twee roemruchte afscheidsconcerten in de Maaspoort in
Den Bosch die het einde markeerden van de meest populaire popgroep die
Nu Doe Maar voor de tweede keer is herenigd (in 2000 speelden ze bij een eerste reünie zestien keer achter elkaar in Ahoy), wilde bassist/zanger
Henny Vrienten zijn geboortestad niet overslaan tijdens een korte reeks try-outs.
Vier van die try-outs geeft Doe Maar in aanloop naar hun stadionconcerten
in de Rotterdamse Kuip op 10 en 12 juli. Twee daarvan in bescheiden zaaltjes eerder deze week, maar in 013 in Tilburg kan er pas écht geoefend worden voor de stadionshows.
Zestig jaar oud is toetsenist/zanger Ernst Jansz ondertussen en Vrienten
bereikt die leeftijd volgende maand, maar dat betekent niet dat de
speelvreugde van het gezelschap is afgenomen.
Sterker nog, Doe Maar zit zo lekker in haar vel dat Vrienten een paar dagen terug zelfs een nieuw studioalbum aankondigde.
"Driehonderd meter verderop is de plek waar ooit ons eerste repetitiehok
heeft gestaan. De grond is hier dus erg heet onder de voeten", vertelt
Vrienten in 013 glunderend na de openers Doe Maar Net Alsof en Zoek
het zelf maar uit. Het podiumlicht schijnt fel groen en roze, de strijdkleuren van het viertal. Maar buttons, sjaaltjes, haarbanden en shirtjes in diezelfde kleuren zijn in tegenstelling tot de hoogtijdagen niet of nauwelijks te
bespeuren deze avond.
En er worden ook geen tranen met tuiten gehuild door gillende meiden.
Toch weet de band het publiek om haar vinger te winden. De eerste paar songs worden gespeeld in die typische lome tempi van Doe Maar.
Gaandeweg gaan er steeds meer schepjes bovenop. Ook de grijns van met name Ernst Jansz groeit per nummer.
Doe Maar kan namelijk natuurlijk uit een gigantische reeks krakers putten. Belle Hélène, 1 Nacht alleen, Pa, Doris Day; alle hits komen voorbij en een
heel scala instrumenten wordt aangewend om die songs misschien wel net zo subtiel te spelen als op de albums. De vonken spatten er misschien niet altijd vanaf, maar alle toeters, belletjes en vreemde geluiden produceert het viertal, aangevuld met een driekoppige percussie-, toetsen- en blazerssectie feilloos.
Van de nieuwe plaat geeft Doe Maar in 013 nog niks prijs. Wel ontvouwt
deze try-out enkele gastmuzikanten die waarschijnlijk ook in de Kuip gaan opdraven. Vooral trompettist Eric Vloeimans speelt een glansrol met
geweldige bezwerende solo's. "32 jaar, trillend op mijn benen", zingt
Vrienten vervolgens tegen het eind van de meer dan twee uur durende set
die een apotheose kent met Smoorverliefd.
Over een paar jaar heeft hij het dubbele van 32 jaar bereikt en als we zijn plannen mogen geloven, bestaat Doe Maar dan nog steeds. Want voor de
grote stadionconcerten is Doe Maar helemaal klaar, zo bewijst dit concert
in 013, maar met een vervolg van de carrière nog lang niet.
bron: Brabants Dagblad.
28 juni 2008 Doe Maar Lijf aan Lijf BOEK +2cd nu te koop
Beschrijving: Bert Nienhuis en Kees Tabak gingen in 1983 mee op tournee met de groep Doe Maar langs plaatsen als Loosbroek, Goes, Assen Tiel en Joure, daar waar veehallen, veilinghallen en sporthallen groot genoeg waren om de duizenden fans te herbergen. Het was het jaar dat de populariteit van Doe Maar een ongekende hoogte bereikte, die de groep zou doen besluiten te stoppen met optredens en platen maken....
Zij schoten duizenden foto’s waarvan destijds maar een paar procent afgedrukt werd. Vooral de foto’s die toen niét gepubliceerd werden, vertellen een kwart eeuw later het verhaal dat in 1983 onderbelicht bleef. Ze tonen niet alleen de band op het podium, maar ook de spanning en de lol – en later de verbijstering – in de geïmproviseerde kleedkamer in een veilinghal, en ze laten niet alleen Ernst, Henny, Jan H. en Jan P. zien, maar ook de ontroering, de vreugde, de gekte van dat ongelooflijke publiek.
Je kunt niet anders dan deze foto’s met dubbelfocus bekijken: 1983 vanuit 2008.
Joost Belinfante keek in 1983 als toegevoegd bandlid al met enige afstand naar het fenomeen Doe Maar. Vijfentwintig jaar na dato houdt hij de fans van weleer met acht vlijmscherpe en vermakelijke verhalen de (lach)spiegel nog eens voor.
Onlosmakelijk bij dit boek hoort het dubbelalbum Lijfaanlijf dat werd opgenomen tijdens deze tournee. Hoor Doe Maar. En hoor het publiek dat in dit boek met de prachtige foto’s een onuitwisbaar gezicht gekregen heeft.
27 juni 2008 Doe Maar centraal in het circus Jeroen Bosch
Op zondagavond 6 juli staat Doe Maar centraal in Het Circus Jeroen Bosch. Presentatrice Rinske Wels haalt samen met Ernst Jansz en Henny Vrienten herinneringen op aan de jaren tachtig en blikt vooruit op de concerten in De Kuip. Voor Ernst en Henny is dit interview het enige dat ze geven tijdens hun concertenreeks.
Doe Maar is één van de meest succesvolle bands van Nederland. In de periode van 1978 tot en met 1984 scoort de band vele hits, waaronder 'Smoorverliefd', 'Is dit alles' en 'Sinds 1 dag of 2'. Rond de eeuwwisseling komt de band opnieuw samen voor een nieuw album en een reeks concerten. Op 10 en 12 juli 2008 speelt de groep in De Kuip in Rotterdam.
Het Circus Jeroen Bosch van de VARA op Radio 2 besteedt aandacht aan Nederlandstalige muziek en theater; elke zondagavond van 20.00 tot 23.00 uur. De Doe Maar-special wordt uitgezonden op zondagavond 6 juli van 21.00 tot 22.00 uur. bron: Daan Bartels
Het Circus Jeroen Bosch (VARA, Radio 2)
26 juni 2008 Vol Burgerweeshuis bij try-out Doe Maar DEVENTER - Het try-outconcert van de band Doe Maar is gisteren in het popodium Het Burgerweeshuis in Deventer bezocht door vijfhonderd bezoekers. Jeugdsentiment was het sleutelwoord bij het try-outconcert.
De gemiddelde leeftijd van de bezoekers lag naar schatting tussen de dertig en veertig.
De leden van Doe Maar bereiden zich voor op twee stadionconcerten in de Rotterdamse Kuip. Die concerten vinden plaats op 10 en 12 juli. Daarvóór geven ze vier try-outs. De tweede vond gisteren in Deventer plaats.
Voor de Rotterdamse concerten zijn nog kaarten, het concert in Deventer was in een mum van tijd uitverkocht.
In de grote zaal van het Burgerweeshuis speelde de band, die in de jaren tachtig aan zijn eigen succes ten onder ging, een selectie van zo'n 25 nummers. Bekende hits als 32 Jaar, Nederwiet en Pa werden afgewisseld door minder bekende. Dat weerhield de echte fans er niet van om met elk liedje luidkeels mee te zingen.
Doe Maar bestond van 1978 tot 1984. Negen jaar geleden heeft de band ook al eens een succesvolle reünie gehouden, waar in totaal 175.000 mensen op afkwamen.
bron: De Stentor
25 juni 2008 Doe Maar vindt zichzelf opniew uit
Een tweede reünie van DOE MAAR. Een overbodige herhalingsoefening, zou je denken. Maar vanaf de eerste tonen van Doe Maar Net Alsof verdwijnen cynische gedachten als sneeuw voor de zon.
De 350 fans die afgelopen maandagavond een kaartje wisten te bemachtigen voor de eerste try-out in Speakers in Delft, gaan verrassend voldaan naar huis. Uiteraard wordt er luidkeels meegezongen, waarbij de zaal het qua volume regelmatig van de band wint. Daarbij valt op dat albumnummers als Nachtzuster, Dansen Met Alice, Radeloos, Belle Hélène en Heroïne minstens zo populair zijn als de hits Doris Day, Pa, Is Dit Alles, De Bom, Smoorverliefd en Sinds 1 Dag Of 2. Geen band in vijftig jaar Nederpop kan bogen op zo’n consistent oeuvre en de bekendheid ervan lijkt door Doe Maar De Musical alleen nog maar vergroot.
Doe Maar De Band maakt een aantal verrassende keuzes, zoals Situatie, De Laatste X en Hetzelfde Meisje. En ook op andere fronten zijn er verschillen met de vorige reünie in 2000. Waren de zestien optredens in Ahoy gelikte rockshows, dit keer is de benadering losser en meer ambachtelijk. Joost Belinfante, die toen ontbrak, is dit keer duidelijk aanwezig. Uiteraard met Nederwiet, één van de vele nummers waarbij de zaal volledig uit zijn dak gaat. Maar ook met zijn folky inbreng, die Doe Maar soms verrassend eigentijds doet klinken.
In het opzwepende eindstuk van Alles Doet ’t Nog, een onverwacht hoogtepunt, dringt de vergelijking met Rowwen Hèze zich op. Ook een band die zichzelf de laatste tijd opnieuw heeft uitgevonden. Het weer bij elkaar komen van Doe Maar was een gok die inhoudelijk verrassend goed is uitgepakt. Niet voor niets hebben Vrienten, Jansz, Hendriks en Pijnenburg besloten na de twee shows in De Kuip op 10 en 12 juli weer de studio in te gaan. Niks herhalingsoefening, de magie is er nog altijd!
JAN VAN DER PLAS bron OOR.nl
24 juni 2008 Delft klaar voor wederopstanding Doe Maar DELFT - Een zweem van cannabis sativa hollandica hangt boven de hoofden van oude meisjes en jongens in een zweterig zaaltje in Speakers. Delft is klaar voor de wederopstanding van Doe Maar.
De fan krijgt wat de fan vraagt. Multitalent Joost Belinfante geeft als vanouds instructies hoe de beste nederwiet geteeld moet worden
Ook andere klassiekers passeren de revue tijdens deze eerste try-out voor de twee concerten die Doe Maar op 10 en 12 juli in de Rotterdamse Kuip geeft. De heren zijn goed in vorm: twee uur lang zetten ze de zaal op zijn kop met liedjes als Dansen met Alice en Pa.
Zelfs voor de jongsten in de volgepakte Speakers is het gesneden koek: zij zingen uit volle borst mee. „Ernst Jansz is niks veranderd, hè’’ merkt Amber (12) op. Ze is met haar moeder mee, die vroeger verliefd was op de toetsenist.
Leeftijdgenoten van de muzikanten beleven een eigen feestje. Dat kunnen ze vaker meemaken, belooft de manager. „Dit is geen reünie, maar een nieuw begin. Ze gaan weer een elpee maken.’’ Wie ze liever live ziet, kan behalve in Rotterdam ook terecht op Werchter in België. bron:www.ad.nl
24 juni 2008 Try Out Tour Doe Maar begonnen. Afgelopen maandag heeft Doe Maar de 'kick of' gegeven voor de try out concerten die voorafgaand aan de Kuip concerten van 10 en 12 juli worden gegeven. Diverse fans hebben zich verzameld op het doemaarforum om hun ervaringen te delen. De reacties zijn zeer positief te noemen. Naast bekende nummers zoals o a, Pa, De Bom en Sinds een dag of twee, speelt Doe Maar ook
minder bekende nummers zoals Hé Hé, Winnetou en Vergeet me. De aanwezigheid van Joost Bellinfante, die een meerwaarde geeft aan het geheel, was duidelijk aanwezig, niet alleen de percussie, bijgeluiden en trombone nam hij voor zijn rekening maar ook Nederwiet moest worden ingezet, wat als gevolg had dat het rookverbod acuut werd genegeerd en dat er bij de eerste rifjes van het liedje een wolkendamp van wiet boven de hoofden van het publiek hing.
bekijk ook de beelden op You Tube van Nederwiet en Radeloos:
22 juni 2008 Doe Maar werkt aan een nieuw album!
De Nederlandse popgroep Doe Maar werkt aan een nieuw album. Dat heeft zanger Henny Vrienten in De Morgen gezegd. De groep geeft dit jaar enkele reünieconcerten, maar volgens Vrienten zal het daar niet bij blijven. "Dit is geen reünie, we bestaan weer", zegt hij.
Volgens Ernst Jansz moet de cd over 7,5 maand uitkomen. Dit heeft hij bevestigd tegen een fan na het optreden in Speakers (23 juni 2008)
Doe Maar was enorm populair in de jaren tachtig met hits als "De bom" en "Eén nacht alleen". In 2000 volgde er een eerste reünie met tientallen optredens en een nieuwe cd. Dit jaar kwam de groep opnieuw samen voor een "eenmalig" concert in Rotterdam, maar intussen zijn het al twee concerten geworden en zal Doe Maar ook Werchter Boutique afsluiten. Wanneer de nieuwe cd er zal komen, is nog onduidelijk. bron:Skynet Nieuws
20 juni 2008 Cultura zendt afscheidsconcert uit op 27 juni
Op het themakanaal van Cultura wordt het afscheidsconcert van
Doe Maar uit
1984 uitgezonden.
<klik hier> bron:Ivar Snoep, redacteur Pop/Jazz/World Cultura
2 juni 2008 Doe Maar - Op LP, maar nu ook op CD Geremastered van de originele analoge mastertapes door Wolfgang Neumann
Foreign Media Music en Telstar (Telstar onder exclusieve licentie van FMM)
presenteren met trots 3 volstrekt unieke geremasterde reissues van Nederpop
trots Doe Maar. Van a tot z geremastered van de originele (analoge) twee sporen masters: Skunk, 4US en Doris Day en Andere Stukken! Alle opnames
verschijnen zowel op cd als op vinyl.
4US:
Voor 4US geldt bovendien dat de originele mixen voor het eerst compleet
op
cd verschijnen. Vanwege een nooit verklaarde oorzaak zijn deze mixen
wel op Vinyl terecht gekomen maar niet op cd!
De reissues zijn vanaf 13 juni verkrijgbaar
2 juni 2008 Doe Maar - De Singles, nieuwe dubbel cd. Platenmaatschappij FMM/ Pink Records BV uit Drachten komt met een nieuwe dubbel
cd van Doe Maar getiteld De Singles. Op de dubbelcd staan
de singles die
Doe Maar in de periode van 1979 tot en met 2000 heeft uitgebracht. Het bijzondere is dat de opnames opnieuw geremastered zijn
met behulp van de
leden van Doe Maar. Hieronder staan alvast de hoesjes.
De dubbelcd is vanaf 20 juni verkrijgbaar.
2 juni 2008 SBS 6 Zoekt Doe Maar Fans Voor een nieuw televisieprogramma voor SBS6 zijn wij op zoek naar
extreme fans van Doe maar. Ben jij de allergrootste fan van Doe Maar
en lijkt het je leuk een keer op TV te komen? Stuur dan een email met
foto, contactgegevens en een omschrijving van je meest bizarre fan
ervaring naar: info@nopicturesplease.tv bron:Redactie 'Fans!'
15 mei 2008 Kaarten voor Try Out concerten snel uitverkocht. Delft:
Popgroep Doe Maar blijkt in de regio Den Haag nog mateloos populair.
Een platenzaak in Delft die kaartjes had voor het eerste oefenoptreden bij Speakers was zaterdagochtend binnen tien minuten uitverkocht. Mensen stonden om zes uur al voor de deur in de hoop een kaartje te kunnen kopen bron: RTV West
Tilburg
De kaarten voor het concert van Doe Maar op 27 juni in popcentrum013 in Tilburg waren zaterdag in tweeenhalfuur uitverkocht. De verkoop ging 's morgens om tien uur van start. Om half een waren de medewerkers van de boxoffice door de tickets heen.
"Om vier uur stond de eerste Doe Maar-fan aan het loket", aldus medewerkster Meta van Vugt. Om acht uur stond er een leuke rij. Daarna werd het rustiger'.
Van een echte stormloop op de kaarten was geen sprake. Het concert van
Doe Maar (populair in de jaren tachtig) is een try-out voor de reeks concerten die de band in juli in De Kuip in Rotterdam geeft. Ook in de Heineken Music Hall in Amsterdam oefent de band. " Die kaartverkoop ging ook vandaag van start", zegt Van Vugt. "Ik denk dat daardoor de stormloop hier uitbleef." bron:brabants dagblad
Deventer Ook het concert van Doe Maar eind juni in Deventer is al uitverkocht.
De kaartverkoop begon zaterdagochtend om tien uur. Binnen 2 minuten waren alle kaarten weg. bron: RTV Oost
6 mei 2008 Doe Maar gaat Try Out Tour doen. Popgroep Doe Maar geeft in totaal vier oefenoptredens in aanloop naar de twee concerten in De Kuip in juli. Productiebureau One & Only Productions maakt dat vandaag bekend.
Doe Maar zal zich voor hun twee Stadionconcerten voorbereiden door middel van een viertal try-out shows. De locaties en data van de try-out shows zijn:
24 april 2008 EBOMAN 2000 Remixen online !! Het is eindelijk zover. Als eerste op DoeMaarDeBand.nl .De officiele remixen van Eboman staan op YouTube. Deze Remixen heeft Eboman speciaal gemaakt voor de reúnie concerten van 2000.
Eboman is genomineerd voor 2 Webby Awards. Laten we
met zijn alle op hem stemmen als dank dat deze geweldig intro van de concerten uit 2000 nu online staan. Meer informatie daarover (en stem instructies) staat hier: www.eboman.info/viva. hieronder staan de 2 delen.
Deel 1: Deel 2:
20 maart 2008 Vrouwelijke Doe Maar Fans gezocht In opdracht van de KRO werkt audiovisueel productiebedrijf GNR8 momenteel aan een project genaamd 'Wij zijn de geschiedenis'(WZDG). WZDG is een online databank met herinneringen aan de Nederlandse geschiedenis.
Voor een item over Doe Maar is men op zoek naar vrouwelijke fans die het verschrikkelijk vonden dat Doe Maar uit elkaar ging ('huilende meisjes'). Heb je belangstelling en ben jij een echte fan die aangeslagen was dat Doe Maar er mee op hield stuur dan een mail aan deredactie. redactie.gnr8@gmail.com. Reacties moeten uiterlijk half april binnen zijn
25 januari 2008 Doe Maar en Santana op Belgisch popfestival WERCHTER - Doe Maar, Crowded House en Santana zijn enkele van de grote namen die komende zomer hun opwachting maken op de Werchter Boutique, een eendaags muziekfestival in België.
Ook Hucknall, de voorman van Simply Red, zal zijn nieuwe blues-carrière aan popliefhebbers tonen op zondag 13 juli in de wei van Werchter, liet de organisatie vrijdag weten.
De Nederlandse popgroep Doe Maar geeft in België haar grootste concert aller tijden. "Ook bij ons was er massale bewondering voor de felle fluorkleurige reggaepop en haar knappe makers", meldden de organisatoren. bron: nu.nl
1 december 2007 Extra Concert Doe Maar Goed nieuws voor iedereen die vandaag geen kaarten meer kon krijgen voor het concert van Doe Maar. De popgroep geeft donderdag 10 juli een extra concert.
De belangstelling voor het optreden is groot. De kaarten voor 't eerste concert op 12 juli waren vanmorgen binnen een uur uitverkocht. Daarom werd spontaan besloten een extra concert te plannen. De kaartverkoop voor dit tweede concert begon direct na verkoop van het eerste.
Bandleden Ernst Jansz, Henny Vrienten, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg komen in juli voor het eerst bij elkaar sinds mei 2000.Dat er nog meer concerten bijkomen, sluit de organisatie niet uit. bron: NOS.nl
29 november 2007 Organisator waarschuwt Doe Maar ticketkopers
Buiten de op www.doemaar.nl vermelde voorverkoopadressen worden er op internet voor het concert van Doe Maar inmiddels ook al tickets aangeboden door onder meer www.ticketforsale.nl, www.pepetickets.nl, www.tickets4u.nl, www.onlineticketshop.nl, www.budgetticket.nl, www.4alltickets.nl, www.topeventtickets.com, www.rang1tickets.nl en www.seatwave.nl. Deze (vaak niet traceerbare) aanbieders vragen een veel hogere kaartprijs dan de € 59,00 exclusief servicekosten die een ticket voor Doe Maar maximaal mag kosten. Bij deze aanbieders wordt namelijk minimaal € 85,00 voor een ticket gevraagd.
One & Only Productions, organisator van het concert van Doe Maar, staat op geen enkele wijze garant voor de echtheid van deze tickets, noch voor het daadwerkelijk leveren van de kaarten die door deze aanbieders worden aangeboden. One & Only Productions adviseert u dan ook met klem alléén gebruik te maken van de officiële verkoopadressen, zoals deze op www.doemaar.nl vermeld staan. zie ook www.doemaar.nl
27 november 2007: Doe Maar geeft concert in De Kuip De band Doe Maar komt nog een keer bij elkaar voor een concert. Op 12 juli komt er een optreden in de Rotterdamse Kuip. De bandleden zeggen dat ze gewoon veel zin hebben om nog eens samen te spelen. Doe Maar soorde hits met '32 jaar','De Bom'en 'Watje' bron: NOS.nl
